به فضای باز طبیعت مینگرم واستعدادهای فعال اما خاموش شده را در خود احساس میکنم که فقط با جرقه ای روشن شده ومیتواند فضای خاموشیها را روشن نماید وراه هستی بخش را در جاده های خموش راهنما باشد و دست نیازی را بگیرد و ناجی غرق شده در دریا باشد و به ساحل برساند و بتواند خوبیها را رایج دهد الفت ببار آورد وهزاران راه درست نرفته اما در رویاهای زیبا وباور نکردنی دست یابد جاده صدایم کن تا بتوانم دریابم خویش را و به آنچه باید و شاید برسم و تا توانم باشد یاری رسانم.
¤ نویسنده: زهره صفی آریان
